Poznałam Twoją duszę
przynajmniej na tyle, na
ile mi pozwoliłeś...
Pokochałam to, czego nie mogłam zobaczyć
i może nigdy nie będzie mi dane...
Dzielę swój czas na
chwile od - do spotkania z Tobą
virtualnie tylko
Każda
litera wysłana przez Ciebie, choć ginie w morzu innych, podobnych
zapada głęboko w moje serce
Piszesz, że mnie przytulasz
nie czuję jednak Twych ramion na swoich...
Piszesz, że mnie
całujesz
lecz moje usta spragnione Twoich nigdy pocałunku nie
otrzymają...
Piszę, że się uśmiecham promiennie, lecz korowód
łez spływa po twarzy,
a serce - kurczy się z tęsknoty...
Jesteś tak nieosiągalny, nierzeczywisty...
tak bliski
a
jednocześnie
tak daleki
Tak łatwo Ci napisać "kochanie"
bo w tej chwili dla Ciebie to słowo złożone z kilku liter
a
dla mnie już znaczy
poruszenie serca, wzruszenie do łez...
Nie wierzę że możesz kochać mnie...
Trwam więc w
beznadziejności kochania mojego
i czekam aż napiszesz mi, że
dobrze się bawiłeś - tylko bawiłeś...
bo na tym ta gra polega
sama siebie skazałam na taką miłość
lokując swoje uczucie w
kimś...
kogo duszę znam tylko z widzenia...
