no i do Świąt pozostało już niecałe 3 dni :)
prezenty kupione, choinka ubrana, zakupy jeszcze w toku, wymiecione wszystkie pająki z kątów, śniegu wystarczająca ilość...
niedługo zasiądziemy do wigilijnego stołu, podzielimy się opłatkiem, zapatrzymy się w puste nakrycie, dla nieoczekiwanego gościa...
powspominamy...
uronimi kilka łez z żalu za tymi, którzy już odeszli od nas i brakuje ich przy naszym stole...

ech... Święta, magiczny okres... miłości, wspólnoty z innymi ludźmi

szkoda że ta atmosfera nie może trwać przez cały rok...

a tak w ogóle to spokojnych i wyjątkowych Świąt, szalonego Sylwestra, spełnionych życzeń w Nowym Roku,
i aby nikogo w przyszłym roku przy Wigilijnym stole nie zabrakło,
tego życzę sobie i Wam :)

Fajnie jest siedzieć na parapecie (mimo że w moim wieku podobno już nie wypada...) :) w tylną część ciała ciepło, bo pod parapetem umiejscowiony, bardzo przezornie, kaloryfer, który wszystkimi swoimi żeberkami grzeje co sił... i patrzeć sobie jak na tarasie wolno aczkolwiek systematycznie powiększa się pokrywa śniegu...
i mysleć sobie filozoficznie o wszystkim i niczym...
pozbierać myśli - te nieposkładane...

szkoda tylko że nie można na tym parapecie spędzić
troche więcej czasu...

no nie to żeby od razu całe życie... :) ale przynajmniej
jego część, wystarczającą, żeby padający z nieba puch mógł
odseparować od wszystkiego co nie takie jakie by się chciało
żeby było, od wszystkich problemów i zawiłości życia...

to nic że potem przyjdzie odwilż i odsłoni całe błoto, brud
i szarości...
teraz jestem ja, mój parapet i nos przyklejony do szyby
i nastrój jakoby melancholijny...

--- tak było wczoraj a dzisiaj?

ech...
a dziś sama proza zycia mnie zastała w pracy czyli wszystko sie zwaliło na mnie, szef usiłuje mi wmówić że nic nie robię... efektów nie widać, widoki marne...
już się powoli na szefa uodparniam, ale mimo wszystko człowiek lubi wiedzieć że to co robi ma sens, zwłaszcza jeśli wykonuje to co lubi przez całe 8 godzin - pięć dni w tygodniu, wiem, wiem nie dość że robię to co lubię to jeszcze bym chciała żeby to było doceniane... już taka rozbestwiona jestem...:)

do pracownika też trzeba mieć odpowiednie podejście...
może są ludzie na których krytyka działa mobilizująco
(na mnie czasami też, ale tylko konstruktywna, co w wykonaniu
mojego bossa jest rzeczą niewykonalną...) a ja staje
okoniem, wszystko mi się wewnątrz przewraca do góry nogami no jakże to tak, męczę się, pracuje i wszystko to nic?
żadnej pochwały? ale o czym ja mówię, jakiej pochwały, ja tylko nie chcę być obsobaczana za wszystko i tyle...
chcę się cenić, ZA DUŻO chyba wymagam !

Narodziło się w ciszy, przy śpiewie ptaków
tajemnicą pozostanie...dlaczego...
pośród drzew, które nikomu nic nie zdradzą
na trawie, przesyconej zapachem pożądania
bezwstydnie zakwitło...
uczucie...
płonące jasnym i gorącym płomieniem
podsycanym coraz to nowym doznaniem
Twoja ciagła obecność w moich myślach
twarz Twoja zapamiętana w każdym szczególe..
dotyk, który pozostawił trwały ślad na skórze
niewidoczny, ale wyryty dokładnie w pamięci...
zapamiętane każde muśnięcie Twoich palców...

tysiące pocałunków, których ciągle mało
które palą moje wargi...

ugasić ten ogień może tylko kolejny ich tysiąc...
i znów następny i znów...
to już uzależnienie...
od Twego ciała i Twojej duszy...
podobno wzajemne
zbyt piękne, żeby prawdą być mogło
zbyt cielesne, by snem tylko było...

rzeczywistość

moja dłoń w Twojej dłoni
bezpieczna

przynajmniej na czas jakiś...
bliżej... nieokreślony...